Reis ten einde

Hey allemaal,

in de berichten die ik vandaag postte, staat kort wat we nog deden, maar tzijn niet de best geschreven berichten ooit. (Ik was een beetje moe.)

Ik vermoed dat ik niet veel meer zal posten, want morgennamiddag nemen we het vliegtuig van Hanoi (noorden) naar Saigon (het zuiden van Vietnam) en vrijdag stappen we op het vliegtuig naar huis.

Vietnam was echt geweldig, maar ik kijk er ook naar uit om jullie terug te zien!


Voor de laatste keer groetjes uit Vietnam!

Elien

Halong Bay

Als we tijdens ons verblijf in Vietnam mooie foto's tegenkwamen van rotsen in de zee, bleken deze steevast van Halong Bay te komen, dus konden we niet anders dan deze een bezoekje te brengen!

Halong Bay, ofte 'Descending dragon', is de bekendste baai van Vietnam en hoewel ze supermooi is, is ze in de loop der jaren te toeristisch geworden.
Dit laten we niet aan ons hart komen, en per boot varen we rond in de baai. We maken een stop om twee grotten te bezoeken en genieten voor het overige van de zonnestralen die op het water weerkaatsen, temidden van de rotsen in het water.

Opnieuw een prachtig stukje Vietnamese natuur, dat zeker een bezoekje waard was!

Hanoi

Tijd voor een bezoekje aan Hanoi, de hoofdstad van Vietnam.
De stad is minder groot dan Saigon en het verkeer is er ook minder druk, wat het aangenamer rondwandelen maakt.

Hanoi bezit een aantal mooie gebouwen zoals de opera, het museum voor etnologie, enz. Ook het Ho Chi Minh museum en het mausoleum zijn mooi, hoewel het mausoleum van Ho Chi Minh jammergenoeg gesloten blijk te zijn.
De tempel op het meer is leuk om te zien, maar niet spectaculair.

Deze stad is best wel ok, maar eigenlijk de minst leuke stad die we al bezochten.

Morgen wachten ons nog de literatuurtempel, die er vrij indrukwekkend uitziet, en de shopjes!

Sapa

In het noordoosten van Vietnam, midden in de bergen ligt het dorpje Sapa. De nachttrein brengt ons naar het station van Lao Cai, alwaar een bus ons om 5u 's ochtends opwacht en ons naar het hotel brengt. Na een lekker ontbijt zijn we helemaal klaar voor onze driedaagse in dit prachtige berglandschap.

Onze gids neemt onze groep (1 spanjaard, 3 spaanse meisjes, een koppel van Thailand en wij)mee voor een eerste wandeling in de bergen, langs het dorpje 'CatCat Village'. In dit dorpje wonen de Black H'Mong, een van de vijf minderheidsgroepen die deze bergstreek bewonen. Je kan alle minderheidsgroepen van elkaar onderscheiden door hun traditionele klederdracht. Op onze tocht vergezellen een aantal meisjes van de Black H'Mong ons. Ze praten redelijk Engels en vertellen ons over het leven in de bergen. Aan het einde van de wandeling halen vragen ze eerst subtiel, daarna met aandrang om iets van hen te kopen. Een schoudertasje it is :)

In de namiddag bezoeken we de markt van Sapa, waar veel textiel verkocht wordt.
Zondag trekken we opnieuw de bergen in, langs watervallen, kleine brugjes, moeilijk begaanbare paadjes,... De tocht is echt super! Ook de sfeer in onze groep zit erg goed, wat alles nog leuker maakt! Voor 's avonds boekten we een homestay: er werd ons beloofd dat dit echt bij dorpsbewoners thuis slapen zou zijn. Als blijkt dat onze volledige groep in het huis slaapt, en de familie niet meer doet dan koken voor ons, zijn we teleurgesteld. Doordat we in een dorpje blijven slapen heb ik echter wel de kans om kennis te maken met een aantal andere inwoonsters van het dorpje. En dankzij de groepssfeer is de avond in het huis ook plezant!

's Anderendaags trekken we verder door het berglandschap, waar we echt genieten van het uitzicht. Veel te vroeg naar onze zin zijn we die dag terug in het hotel!

Hier volgen een aantal foto's van Sapa en omgeving. De mist gaf het berglandschap een mysterieus aanzicht, maar de foto's zijn daardoor wel iets minder:

Het landschap met de rijstterrassen:

Choi, een van de vrouwen waar ik in het dorp mee babbelde en ik:

Hue

Na Hoi An was het tijd om Hue, de vroegere hoofdstad van midden-Vietnam, te bezoeken.
Woensdag bezochten we de citadel. Deze citadel was het domein van de vroegere keizers van Vietnam en is nogal groot uitgevallen: ze omvat pagoden, woningen voor allerhande doelen zoals officiele ontvangsten,... Verder is er ook de Verboden Purperen Stad, de privewoning van de keizers waar niemand anders dan familie en bedienden werden toegelaten. Indringers werden met de dood bestraft.

Donderdag namen we de boot op de Parfumrivier, die ons naar het graf van keizer Tu Duc bracht. Graf is echter een understatement: temidden van een prachtig stukje natuur met vijvers, vind je tempels, een huis voor literatuur, ... Natuurlijk is ook het graf daar te vinden, hoewel dit een louter ceremonieel graf is: waar de keizer echt begraven ligt weet niemand, want uit schrik voor vandalen, werden alle grafdelvers onthoofd. (Gezellige mensen, die keizers)
Nadien bezochten we ook twee pagodes per boot.

Na de middag zetten de hemelsluizen zich open, dus liepen we nog wat rond op de markt en namen we 's avonds de nachtbus naar Hanoi ...

Hoi An

Dinsdagochtend stopt de bus in Hoi An. Dit stadje zou enorm gezellig zijn en staat vooral bekend voor de vele kleermakers.
Het aantal kleermakers overschrijdt onze stoutste dromen: straat in straat uit vind je de ene kleermaker naast de andere. Na een voormiddagje shoppen, waren een jas en een rokje voor mij in bestelling. Daar zijn in de loop van de namiddag ook nog sandaaltjes bijgekomen. Toen we onze kleren ophaalden, zagen we dat het goed was!
Het overaanbod aan winkels zorgde voor oververmoeidheid, tijd dus voor een pauze met een passievruchtensapje en pannenkoek met ijs en chocolade!



Uiteraard bezochten we naast kleermakers ook wat cultuur in Hoi An: in het hele stadje vind je nog mooie huizen in Frans-koloniale stijl, pagodes te over en ook een unieke, overdekte, Japanse brug.
De gezellige sfeer die het stadje overdag uitademt, wordt 's avonds nog versterkt door de vele lampionnetjes en andere lichtjes. Jaja, Hoi An maakte voor ons zijn naam van meest gezellige stadje zeker waar!

Nha Trang

Zaterdag 11 oktober: bye by Can Tho! Eens vertrokken zitten we vier uur op de bus naar Saigon, een halfuur in de taxi naar de luchthaven, overtollige bagage droppen, een halfuur op de motortaxi naar het centrum van Saigon, om 20.30u op de slaabus stappen en om 6u 's ochtends aangekomen in Nha Trang, waar onze reis echt kan beginnen!

We zoeken een hotelletje, ontbijten op ons balkon met zicht op het supermooie strand, en om acht uur lopen we langs het strand, op weg naar de ruines van de Chamtorens. Deze torens zijn gebouwd tussen de 7e en de 12e eeuw voor Po Nagar, de oppergodin van de Cham.
In de namiddag wandelen we verder naar kaap Hon Chong, die bestaat uit grote rotsblokken, waar ik met veel plezier (en zonder vallen) overklouter!


Nha Trang staat naast zijn mooie stranden ook gekend voor de eilandjes voor de kust die zich uitstekendlenen om te snorkelen en te duiken. Maandagochtend nemen we dan ook de boot naar Mun Island alwaar we met onze snorkels vrolijk in het water springen.
Tijdens het snorkelen zien we veel visjes in allerlei felle kleuren en erg mooie koraalriffen. Na onze duik in het frisse water nemen we uitgebreid de tijd om te zonnebaden op het dek.


In de namiddag verkennen we het stadje, drinken melk uit een kokosnoot en bezoeken we met de cyclo de witte boeddha. Deze boeddha staat op de top van een berg, is 12m hoog en gebouwd voor vrede. Nha Trang en de weergoden die ons goed gezind waren, zorgden voor twee zalige dagen!
Tijd voor de nachtbus richting Hoi An...

Finished!

De tijd is voorbij gevlogen: morgen is de laatste dag van onze stage! Onze website is af, morgen nog een laatste afsluitende vergadering en daarna is het tijd om onze valiezen te pakken en de rest van Vietnam te ontdekken!

De voorbije weken heb ik niet meer flink mijn blog bijgehouden, maar mag ik als excuus gebruiken dat ik het druk had?

Ik zal jullie in vogelvlucht een update geven: twee weken geleden bezochten we Chau Doc, een gezellig stadje dat gekend is voor zijn floating village, fishfarms en Nui Sam. Op zaterdag vaarden we er in een bootje tussen de huizen op palen en de vissers. Fascinerend hoe al die huisjes echt in het water staan. Zondag bezochten we Nui Sam - wat zoveel betekent als ‘berg Sam’- een pelgrimsoord voor Vietnamezen en Chinezen. We zagen er kitsch tempels, mooie tempels, maar het mooiste van allemaal was het zicht vanop Nui Sam: de natuur, de uitgestrekte rijstvelden en vijftig meter verder Cambodja!

Voor onze stage werkten we flink door, maar ook daarnaast zaten we niet stil: we gingen een dagje kijken naar de mudcrabs en de tigershrimps, we bezochten een middelbare school, socialiseden met Vietnamezen, aten chocoladefondue, …
Van al dit leuks poste ik foto’s op picasa.

Nu het er bijna op zit, vind ik het al een beetje jammer dat we Can Tho verlaten. Ik heb echter superveel zin om te reizen!
De komende twee weken zullen we met de nachtbus van het zuiden naar het noorden reizen en op onze weg de steden Nha Trang, Hoi An, Hue, Hanoi, Halong Bay en Sapa verkennen!
Op 23 oktober nemen we het vliegtuig van Hanoi naar Ho Chi Minh, alwaar we 24 oktober het vliegtuig huiswaarts nemen en op 25 oktober terug Belgische bodem onder onze voeten zullen hebben.

Ik weet niet of ik veel nieuws op deze blog zal posten, maar hopelijk krijg ik toch een paar foto’s online, zodat jullie kunnen zien wat we uitsteken :)

Veel groetjes uit Vietnam en remember: geen nieuws, is goed nieuws!


Hier is nog eens het adres van de foto's: http://picasaweb.google.nl/eliendecraecker/

Ceremonies

Dinsdag vond op de universiteit de openingsceremonie van het nieuwe academiejaar plaats. Met onze persoonlijke uitnodiging op zak, liepen we langs de erehaag van mensen en namen we plaats op de voorste rij. (Dankzij prof Valcke werden wij ook als zeer belangrijk aanzien.)
De ceremonie begon met een zang- en dansact: de aangename klanken en de mooie choreografie zorgden voor een veelbelovend begin. Blijkbaar zaten er heel wat belangrijke Vietnamezen in de zaal, want het komende halfuur ging als volgt: de presentator stelde Vietnamees 1 voor, die zette zich recht en ontving applaus. Hetzelfde gebeurde bij Vietnamees 2, 3,... bij nummer 30 zijn ze gestopt.
Nadien was er tijd voor een aantal uiterst 'boeiende' Vietanmese toespraken en de bedankingen. Studenten die hun diploma haalden, de rector, proffen die een bepaald aantal jaar werkten, allen kregen ze een certificaat en bloemen. Sommigen zelfs medailles. Toen de ceremonie twee uur later werd afgesloten met zang en dans was er veel volk de revue gepasseerd!

Woensdag kwam ik toevalling langs een ceremonie voor studenten environmental sciences die hun bachelordiploma haalden. Ik vroeg aan een medewerker of ik deze ceremonie mocht bijwonen, en na mijn naam opgegeven te hebben, mocht ik plaatnsemen op op de eerste rij.
De ceremonie verliep volgens hetzelfde stramien als de openingsceremonie, met dat verschil dat ook ik deze keer werd afgeroepen en ze voor mij applaudisseerden! Hier blijkt duidelijk hoe relatief de belangrijkheid was van de Vietnamezen de dag voordien :)
Na 6 sprekers was het tijd voor de overhandiging van de diploma’s: vol trots kwamen de studenten naar voor, kregen een handdruk, een diploma en werd er een foto getrokken. Na de ceremonie werden de studenten uitbundig onthaald door hun familie en kregen ze bloemen en andere cadeautjes.

Bezoek!

Jullie hebben misschien niet die indruk, maar ook het woord werken staat in onze woordenboek!
Dit weekend hadden we enkel doorwerken gepland, want onze prof kwam naar Vietnam: onze stage is onderdeel van een groot project waarvan hij coordinator is.
Wij dachten hem pas maandag te zien, dus waren we zaterdagmiddag flink aan het werk, toen er op de deur werd geklopt: Martin himself kwam eens goeiendag zeggen!
Na een praatje over ons wel en wee in Vietnam, een hapje in ons favoriete straatrestaurantje en een afspraak voor het avondeten, ging hij er terug vandoor.

Zaterdagavond genoten we van een ‘steamboat’ op het balkon van een restaurant met uizicht op de Mekong. Toen wij vertelden rijstvelden enkel nog maar gezien te hebben van op de bus, kwam Martin prompt met het voorstel de volgende dag te gaan fietsen.

Zondagmiddag vertrokken we, na een opnieuw heerlijke maaltijd, per fiets richting rijstvelden. Klein detail: we kochten onze fietsen nieuw, maar ze hebben geen versnellingen, je raakt er niet snel mee vooruit, ze piepen of slepen af en toe, kortom ze zijn van een schitterende kwaliteit. We hadden hier in Vietnam ook nog geen enkele fiets met versnellingen gezien, tot Martin op de afspraak verscheen met een moutainbike!
We trapten zo hard als onze fietsen het toelieten en konden Martin bijna bijhouden.

Het was een enorm zonnige dag en de streek is erg mooi om door te fietsen. Jammergenoeg kloppen kaarten hier nooit helemaal, waardoor we op paadjes vol zand of grote stenen terechtkwamen. Het slepen, piepen, kraken en nog een paar andere ondefineerbare geluiden die onze fietsen maakten verergerde nog, maar ons stalen ros hield stand!
De rijstvelden bleken te ver te zijn via die paadjes, dus maakten we rechtsomkeer en genoten verder van wat te vinden is aan de oevers van de Mekong: authentieke houten huizen, visvijvers, mensen die rijst drogen en zoveel meer.
Ik was er niet rouwig om dat we terugkeerden: ik voelde me in de loop van de namiddag steeds minder goed. Er moet toch echt iets slecht geweest zijn aan mijn eten ...
Als je weet dat dit de eerste keer was dat ik ziek werd van hier iets te eten, valt dat best mee, maar die avond en nacht heb ik toch serieus mottig op de zetel gelegen!

Maandag bespraken we de vorderingen van onze stageopdrachten; we zitten op schema! Ter info: ik ontwikkel een website over het schrijven van wetenschappelijke artikels, Sara over het schrijven van een Master thesis.
’s Avonds werden we uitgenodigd voor een etentje met een paar vrij belangrijke medewerkers van de universiteit. Er werd op geen dong gekeken en er verschenen ‘tigershrimps’ (lees: gi-gan-tische garnalen), ander seafood en veel meer lekkers op tafel. Het was overheerlijk ... heb ik mij laten vertellen, want mijn maag kwam terug in opstand. Ik heb het die avond gehouden bij een stukje fruit en een Rennie :)

Foto's

Voor de mensen die iets meer foto's willen zien, zal ik mijn fotoalbum ook maar eens openbaar maken :)

http://picasaweb.google.nl/eliendecraecker/

Phu Quoc!

Dit weekend ging de reis naar Phu Quoc, een paradijseiland van de bovenste plank!
Omdat het eigen is aan eilanden middenin de zee te liggen, verplaatsten we ons met een grote speedboot. De wilde zee en het opspattende water waren leuk, maar zeemansbloed heb ik van moeder natuur duidelijk niet meegekregen: mijn maag was niet bestand tegen 2.30u over de golven scheren ...

Mijn maag was op slag beter toen ik onze slaapplaats zag: een huisje met een dak van palmbladeren, op nog geen 30 meter van de zee. Van zo’n prachtig uitzicht sprongen Sara en ik een gat in de lucht!

Het duurde ook niet lang of we hadden een uitnodiging op zak om mee te gaan naar een etentje. Het etentje zelf was gezellig, maar de Vietnamese meisjes waren vrij stil. Dat hebben ze echter helemaal goed gemaakt in de discotheek waar we nadien beland zijn! Bijzonder jammer dat we van de security geen foto’s mochten maken, maar ik zal mijn best doen om de taferelen te beschrijven. Diensters in foute pakjes, flessen Jack Daniels die heel de avond rijkelijk vloeiden (ik ben een mietje, dus ik dronk schweppes), de Vietnamese meisjes met een ultrakort shortje aan die hun best deden om zo verleidelijk mogelijk te dansen, minder hippe jongens die dolenthousiast heel erg foute moves bovenhaalden, muziek waarmee we in Belgie ook een zwaar feestje zouden kunnen bouwen,...

Na een zeer geslaagde avond was de volgende ochtend voor Sara een minder groot succes: tijdens het etentje heeft ze teveel calamares verorberd en deze zijn haar misvallen. Voor de cynische mensen: het waren wel degelijk de calamares want ook Sara had bijna niets gedronken.
Omdat het onweerde zaterdagmiddag, heb ik nader kennis gemaakt met een aantal buren en nog een avontuurlijke strandwandeling gemaakt met Nicole, een van die buren.
’s Avonds zijn Ray en Tien, twee jongens die we leerden kennen op het etentje, nog langsgekomen en hebben we met een mangoshake in de hand, onder de volle maan, op het strand gezeten.


Zondag hing er opnieuw regen in de lucht, dus huurden we samen met 5 van onze buren een minibusje om het eiland te ontdekken. De companie was leuk, de sfeer zat goed en de omgeving was prachtig! We bezochten een vissersdorpje, liepen in het ‘National Forrest’, zagen prachtige kusten, konden vanop het strand Cambodja zien liggen dat amper 15km verder is, bezochten een ‘pepperfarm’(peper is hier een bekend streekproduct), ... Een strandwandeling en een duik in de zee maakten de namiddag helemaal af!

In het stadje dicht bij ons was er een avondmarkt, alwaar ik een heerlijk stuk chocoladetaart at. Mijn persoonlijke drama van de dag was toch wel het moment dat het laatste kwart van mijn overheerlijke chocoladetaart van mijn bord schoot en op de grond belandde!
Een uitnodiging van onze vrienden (van het etentje) voor een vip-karaoke-sessie maakte veel goed. De karaoke was echt hilarisch! Vietnamese muziek is op zich vaak al niet het meest aangename geluid, maar als de Vietnamezen met de nodige serieux beginnen mee te kwelen, wordt het echt pijnlijk!
Jullie kunnen een beetje proeven van de sfeer dankzij het volgende videofragment:


Om niet onder te doen voor de Vietnamezen kozen wij ‘I will survive’ uit om mee te kwelen. Groot was onze teleurstelling toen het een enorm trage versie van dat nummer bleek te zijn en de tekst in een andere volgorde op het scherm verscheen.
Dit kon de pret echter niet bederven; het paradijseiland zorgde echt voor een paradijselijk weekend!

Floating market

Wat moeten we in Can Tho zeker gezien hebben? Iedereen, zelfs het toeristische infobureau dat ons in vijf woorden gebrekkig Engels te woord staat, is het erover eens: de floating market!

De floating market is een markt op de Mekong, waar voornamelijk fruit en groenten verkocht worden. Vietnamezen met een kraampje komen hier in alle vroegte met een bootje naartoe om inkopen te doen.

Als we iets doen, doen we het goed en we nemen ‘in alle vroegte’ zeer ernstig: onze wekker loopt af om 4u ’s nachts en ik kan u verzekeren dat het pijnlijk vroeg is!
Veel Vietnamezen zijn het blijkbaar niet met mij eens, want als we om 4.30u achterop een scooter kruipen, worden de eerste kraampjes opgezet en wandelen al behoorlijk wat mensen in hun sportoutfit over straat (de sport is dan effectief ook wandelen).

Om 5u zetten we koers naar onze eerste markt, om halfzes komt de zon op en eventjes later bereiken we Cai Rang, samen met Cai Be en Phung Hiep een van de drie grootste floating markets van de Mekong. Op het water heerst een drukte van jewelste: de bootjes drijven kriskras door elkaar en proberen allen zoveel mogelijk te kopen/verkopen. Wij banen ons een weg tussen het kluwen van bootjes en zetten onze tocht verder naar de volgende floating market. Ook in Phung Hiep varen we temidden van alle drukte en kijken we onze ogen uit!

De zijarmen van de Mekong die we na de floating markets bevaren, staan in schril contrast met de brede hoofdstroom: we komen van een woelige waterstroom met veel bedrijvigheid terecht in smalle, rustige waterwegjes.
De natuur is hier adembenemend mooi en alles is zo puur: krotten die het harde leven illustreren, mensen die zichzelf en hun kleren wassen in de Mekong, ...

Na een tocht van zes uur zetten we terug voet aan wal, helemaal onder de indruk van de Mekong!
(Op de foto zien jullie ons bootje en de stuurman.)


Doordat we zo vroeg opstonden, doen we het kalmpjes aan in de namiddag, maar ’s avonds staan we weer helemaal paraat voor een feestje bij de buren.
(In de guesthouses naast dat van ons wonen ook buitenlanders, de meesten geven taalles op de universiteit.) Het is echt leuk om nog eens met andere buitenlanders te praten en natuurlijk ook om onze buren beter te leren kennen!

Deze week krijgen jullie groetjes via een filmpje: klikkerdeklik!

Museum of war

Zaterdag komt de cultuurmens in ons opnieuw boven en bezoeken we de belangrijkste gebouwen, zoals daar zijn de Notre Dame, het postgebouw en ‘the Independence Palace’.

In de namiddag komt het oorlogsmuseum aan de beurt. De foto’s tonen het lot van vele Vietnamezen tijdens en na de oorlog. De beelden zijn vaak gruwelijk en we realiseren ons nu pas echt wat dit land meemaakte.




's Avonds bezoeken we een ‘Vietnamese waterpuppet show’, drinken we een superlekkere fruitshake en genieten we voor de laatste keer van onze kamers met airco en kabeltelevisie.

Zondag rijdt de bus terug naar het kalmere, minder toeristische Can Tho, waar we ons al helemaal thuis voelen …

Cu Chi tunnels

Vrijdag spelen we ‘Japannertje’: we nemen de bus naar de Cao Daï tempel, alwaar we de volle 40 minuten krijgen om de tempel te bezichtigen en een deel van een viering bij te wonen, voordat we opnieuw de bus opmoeten. Het caodaïsme ziet zich als een synthese van verschillende godsdiensten en de tempel doet sprookjesachtig aan.

De bus brengt ons vervolgens naar de Cu Chi tunnels: tijdens de Vietnamoorlog streed de Vietnamguerrilla hier. Nog niet zo lang geleden werd een deel van het ondergrondse tunnelnetwerk opengesteld voor bezoekers. Het is bijna surreëel dat Vietnamese strijders langere tijd in de tunnels verbleven als je weet dat de tunnels , die nu 60 op 120 cm zijn, werden uitgehold voor toeristen.
Verder zien we ook vallen die werden gegraven om Amerikaanse soldaten te doden, bommen en check ik eventjes hoe een tank er binnenin uitziet.

Ho Chi Minh

Deze week liep iets anders dan gepland en op donderdag bevonden we ons reeds in Ho Chi Minh city! HCM, het vroegere Saigon, is de grootste stad van Vietnam en dat merk je aan alles: het verkeer is nóg drukker, je ziet veel toeristen en de Vietnamezen spreken warempel (een beetje) Engels!

Omdat we af en toe graag stereotypen bevestigen, was onze eerste bestemming de Binh Tay Market, een van de meest authentieke markten van HCM. Iets te authentiek zo blijkt: de smalle gangetjes tussen de kraampjes zijn op maat van tengere Vietnamezen en het is er te gezellig warm!

Eens we terug buiten zijn en de frisse uitlaatgassen inademen, is het tijd voor wat cultuur. Hoewel er Chinese pagodes te over zijn, slagen we er niet in om er een te vinden. (Deze keer wilden we echt geen stereotypen bevestigen: proberen jullie maar eens de weg te vinden als je door scooters ergens aan de stadsrand afgezet wordt en de kaart toevallig stopt voor dat stadsdeel! )
We staan steeds open voor alternatieve vervoerswijzen, dus springen we in een riksja en laten we ons voeren van pagode naar pagode.

We eindigen onze dag zoals we hem begonnen, op een markt. Deze markt is veel meer op toeristen gericht: de verkopers klampen ons aan en presenteren hun geweldige collectie fake merkkledij. Ofwel hebben veel Vietnamezen slechte smaak ofwel denken ze dit van ons; in ieder geval, hier is geen zonnebril te vinden zonder gigantische merknaam op en T-shirts vol blingbling en merknamen zijn legio!

Zalig zwemmen!

Om eventjes aan de hitte te ontsnappen, wilden we zondag een bezoekje brengen aan een zwembad dat een paar km buiten de stad ligt. Sportief als we zijn (dit heeft slechts een licht ironische ondertoon), zouden we het liefste met de fiets gegaan zijn. De fietsen hier kennen echter geen versnellingen en als je snel wil gaan, trap je jezelf voorbij en begin je raar omhoog te springen. Doordat we ook de weg niet wisten, besloten we wijselijk nog eens een ritje te maken achterop de scooters.
De rit op de brommer was echt leuk: de wind in ons gezicht en genieten van het land! Wat we zagen kan je niet mooi noemen, maar wel fascinerend: de buitenwijken van de stad, waarvan velen onder de noemer sloppenwijken vallen, de oevers van de Mekong die nog begroeid zijn,…

Het zwembad kan niet in een woord omschreven worden, maar zalig, geweldig en nog een aantal superlatieven komen dicht in de buurt! Niet omdat het zwembad zelf zo spectaculair was, maar omdat het frisse water ons afkoeling bracht!
Vietnamezen die Engels kennen, hebben de neiging ons aan te spreken en dat was in het zwembad niet anders: een aantal kindjes vond het erg grappig om met ons te praten.

Toen we zondagavond huiswaarts wilden keren na een etentje in een restaurant met zicht op de Mekong, viel de regen met bakken uit de lucht. Gelukkig waren wij daarop voorzien en konden we onze fashionable regenjas bovenhalen. U mag lachen, maar weet dat paars en roze (net als kitsch) absoluut hip zijn hier in Vietnam en dat elke Vietnamees jaloers is als ik zo op mijn fietske voorbijrijd!

Als gevolg van de hevige regen, kwamen de straten onder water te staan: twee van de drie baanvakken stonden volledig blank. Een heel nieuwe ervaring om op sommige plaatsen door 20 cm water te fietsen!
Niet alleen de straten, ook ons huis stond onder water. Emily, die er al langer woont, had ons verteld dat dit kon gebeuren en dat er niets aan te doen valt; na enkele uren trekt het water vanzelf weg.

Hoewel ik al uitkijk naar de massage die we reserveerden komende dinsdag, valt er tijdens de week veel minder te vertellen omdat we dan werken. Het kan dus een weekje wachten zijn op meer nieuws!

Groetjes!

Elien

Op ontdekking

Waar konden we de ontdekking van Vietnam beter beginnen dan in onze eigen stad?! Ons eerste weekend hingen we dus de toerist uit in Can Tho.

Doordat Can Tho weinig echte bezienswaardigheden bezit, is het geen toeristische trekpleister. Toch heeft de stad zijn charmes: je kan er zwerven door de kleine straatjes, snuisteren in alle winkeltjes, wennen aan de aparte geur (lees: soms kan vlees enorm stinken!) en uiteraard ook een aantal bezienswaardigheden bezoeken.

In Vietnam zijn vele godsdiensten aanwezig en wat weerspiegeld wordt in de verschillende soorten tempels. We namen een kijkje in een kerk, een Chinese pagode, een Khmerpagode en een Cambodjaanse boeddhistische tempel, die op de foto te zien is.

Het centrum van de stad bevindt zich aan de Mekong: er zijn vissersboten, vrachtboten, veilingen en winkels te vinden. Ook de straten vormen hier een grote winkelruimte: veel etenswaren en andere gebruiksvoorwerpen worden op de stoep verkocht.

Tenslotte zijn hier ook een aantal restaurants die echt gericht zijn op toeristen, met iets meer luxe, waar we dankbaar gebruik van maakten!

Dinnertime

Vrijdagavond gingen we samen met onze buurvrouw een hapje eten. (Extra informatie voor de mensen die niet graag koken: ’s middags eten we in het restaurant van de universiteit en we gaan ook elke avond uit eten. Het is sneller en goedkoper dan zelf te koken!)

We kozen een vegetarisch restaurantje uit. Het is wel degelijk restaurantje: zoals veel anderen, zetten die mensen tafels in hun woonruimte en op hun oprit. Eens de laatste klant weg is, gaan de tafels aan de kant en wordt het een leefruimte. Als je op de foto klikt om hem te vergroten, kan je de televisie en de kasten/rekken zien. Verder zie je de familie die het restaurantje open houdt: een van de eigenaressen kon een klein beetje Engels en vroeg onze namen. Ze begon ook spontaan te vertellen en haar familie voor te stellen. Het was echt gezellig!

Aangekomen!

Na maandenlang uitkijken was de grote dag eindelijk aangebroken: Vietnam here we come!

De vliegreis verliep voorspoedig, getuige hiervan de foto van een nog steeds lachende Sara, de piloot en ik.



Dat in het vliegtuig elke passagier een privéschermpje had en dus kon kiezen uit behoorlijk wat films, muziek, games, … hielp ook wel een beetje!
In totaal wachtten we 5 uur op onze vliegtuigen en zaten we 15uur op het vliegtuig.

Op de luchthaven werden we opgewacht door Nohm (met een plakkaat met onze namen erop!), die ons naar Can Tho zou brengen. We waagden ons voor de eerste keer in het Vietnamese verkeer. Aangezien we gewoon achteraan in een auto zaten, was die eerste stap niet gek groot :)
Het verkeer hier is chaotisch: bij auto’s is bumperkleven de nationale sport, zijn lichten of pinkers overbodig en is toeteren standaard. Hoewel auto’s zich heer en meester wanen, wordt het verkeer overheerst door scooters. Met hoge snelheid en een verrassend grote wendbaarheid, schieten zij zich overal tussen. Tijdens onze autorit zagen we drie scooters tegen de vlakte gaan.

Na een autorit van vier uur en een stukje met de ferry, kwamen we om 23.55u plaatselijke tijd aan in ons ‘guesthouse’. Sara en ik hebben elk een eigen kamer en delen de badkamer. Verder woont er beneden nog een koppel, waarvan de vrouw op de universiteit werkt.
Kans om alleen te zijn in het huis is er niet: de muggen en hagedissen zorgen hier wel voor. En ja hoor, gisteren verschoot ik van elke hagedis die ook maar een beetje bewoog. Nu ben ik ze al gewoon.


Vandaag was het wachten op nieuws van de universiteit van Can Tho, waar we onze stage zullen doen. Omdat er niemand kwam opdagen en omdat we honger kregen, besloten we op ontdekkingstocht te gaan in onze (gigantische) straat. Er staan overal kraampjes en winkeltjes langs de kant van de straat, we kochten er watermeloen, ananas en fruit dat we niet kennen maar dat wel lekker is.
Ook ons eerste ritje achterop een scooter was een feit.

Tegen de avond kwam Miss Ha eindelijk langs: we regelden een aantal praktische dingen en daarna nam ze ons mee uit eten.
Het eerste echte Vietnamese maal viel goed mee! Het smaakte lekker, enkel het vlees (rund) was niet echt mijn ding; volgende keer neem ik zeker kip.
Het eten met de stokjes lukt nog niet schitterend: Sara trok een foto op een van mijn betere momenten. Zelfs Miss Ha heeft een beetje met mij gelachen, maar ooit word ik geweldig in eten met stokjes!


Morgen worden we om 8u opgehaald door scooters (omdat we nog geen fietsen hebben),die ons naar de unief brengen, alwaar het zware werk kan beginnen :)

Aangezien de internet verbinding hier heel zwak is, weet ik niet wanneer ik volgende keer online zal kunnen. (Wat een geweldig excuus om niet elke dag deze blog bij te houden!)
U hoort nog van mij, maar wie weet wanneer?!


Groetjes uit het zonnige (met af en toe een zware regenbui) Vietnam!

Elien