Zalig zwemmen!

Om eventjes aan de hitte te ontsnappen, wilden we zondag een bezoekje brengen aan een zwembad dat een paar km buiten de stad ligt. Sportief als we zijn (dit heeft slechts een licht ironische ondertoon), zouden we het liefste met de fiets gegaan zijn. De fietsen hier kennen echter geen versnellingen en als je snel wil gaan, trap je jezelf voorbij en begin je raar omhoog te springen. Doordat we ook de weg niet wisten, besloten we wijselijk nog eens een ritje te maken achterop de scooters.
De rit op de brommer was echt leuk: de wind in ons gezicht en genieten van het land! Wat we zagen kan je niet mooi noemen, maar wel fascinerend: de buitenwijken van de stad, waarvan velen onder de noemer sloppenwijken vallen, de oevers van de Mekong die nog begroeid zijn,…

Het zwembad kan niet in een woord omschreven worden, maar zalig, geweldig en nog een aantal superlatieven komen dicht in de buurt! Niet omdat het zwembad zelf zo spectaculair was, maar omdat het frisse water ons afkoeling bracht!
Vietnamezen die Engels kennen, hebben de neiging ons aan te spreken en dat was in het zwembad niet anders: een aantal kindjes vond het erg grappig om met ons te praten.

Toen we zondagavond huiswaarts wilden keren na een etentje in een restaurant met zicht op de Mekong, viel de regen met bakken uit de lucht. Gelukkig waren wij daarop voorzien en konden we onze fashionable regenjas bovenhalen. U mag lachen, maar weet dat paars en roze (net als kitsch) absoluut hip zijn hier in Vietnam en dat elke Vietnamees jaloers is als ik zo op mijn fietske voorbijrijd!

Als gevolg van de hevige regen, kwamen de straten onder water te staan: twee van de drie baanvakken stonden volledig blank. Een heel nieuwe ervaring om op sommige plaatsen door 20 cm water te fietsen!
Niet alleen de straten, ook ons huis stond onder water. Emily, die er al langer woont, had ons verteld dat dit kon gebeuren en dat er niets aan te doen valt; na enkele uren trekt het water vanzelf weg.

Hoewel ik al uitkijk naar de massage die we reserveerden komende dinsdag, valt er tijdens de week veel minder te vertellen omdat we dan werken. Het kan dus een weekje wachten zijn op meer nieuws!

Groetjes!

Elien

Op ontdekking

Waar konden we de ontdekking van Vietnam beter beginnen dan in onze eigen stad?! Ons eerste weekend hingen we dus de toerist uit in Can Tho.

Doordat Can Tho weinig echte bezienswaardigheden bezit, is het geen toeristische trekpleister. Toch heeft de stad zijn charmes: je kan er zwerven door de kleine straatjes, snuisteren in alle winkeltjes, wennen aan de aparte geur (lees: soms kan vlees enorm stinken!) en uiteraard ook een aantal bezienswaardigheden bezoeken.

In Vietnam zijn vele godsdiensten aanwezig en wat weerspiegeld wordt in de verschillende soorten tempels. We namen een kijkje in een kerk, een Chinese pagode, een Khmerpagode en een Cambodjaanse boeddhistische tempel, die op de foto te zien is.

Het centrum van de stad bevindt zich aan de Mekong: er zijn vissersboten, vrachtboten, veilingen en winkels te vinden. Ook de straten vormen hier een grote winkelruimte: veel etenswaren en andere gebruiksvoorwerpen worden op de stoep verkocht.

Tenslotte zijn hier ook een aantal restaurants die echt gericht zijn op toeristen, met iets meer luxe, waar we dankbaar gebruik van maakten!

Dinnertime

Vrijdagavond gingen we samen met onze buurvrouw een hapje eten. (Extra informatie voor de mensen die niet graag koken: ’s middags eten we in het restaurant van de universiteit en we gaan ook elke avond uit eten. Het is sneller en goedkoper dan zelf te koken!)

We kozen een vegetarisch restaurantje uit. Het is wel degelijk restaurantje: zoals veel anderen, zetten die mensen tafels in hun woonruimte en op hun oprit. Eens de laatste klant weg is, gaan de tafels aan de kant en wordt het een leefruimte. Als je op de foto klikt om hem te vergroten, kan je de televisie en de kasten/rekken zien. Verder zie je de familie die het restaurantje open houdt: een van de eigenaressen kon een klein beetje Engels en vroeg onze namen. Ze begon ook spontaan te vertellen en haar familie voor te stellen. Het was echt gezellig!

Aangekomen!

Na maandenlang uitkijken was de grote dag eindelijk aangebroken: Vietnam here we come!

De vliegreis verliep voorspoedig, getuige hiervan de foto van een nog steeds lachende Sara, de piloot en ik.



Dat in het vliegtuig elke passagier een privéschermpje had en dus kon kiezen uit behoorlijk wat films, muziek, games, … hielp ook wel een beetje!
In totaal wachtten we 5 uur op onze vliegtuigen en zaten we 15uur op het vliegtuig.

Op de luchthaven werden we opgewacht door Nohm (met een plakkaat met onze namen erop!), die ons naar Can Tho zou brengen. We waagden ons voor de eerste keer in het Vietnamese verkeer. Aangezien we gewoon achteraan in een auto zaten, was die eerste stap niet gek groot :)
Het verkeer hier is chaotisch: bij auto’s is bumperkleven de nationale sport, zijn lichten of pinkers overbodig en is toeteren standaard. Hoewel auto’s zich heer en meester wanen, wordt het verkeer overheerst door scooters. Met hoge snelheid en een verrassend grote wendbaarheid, schieten zij zich overal tussen. Tijdens onze autorit zagen we drie scooters tegen de vlakte gaan.

Na een autorit van vier uur en een stukje met de ferry, kwamen we om 23.55u plaatselijke tijd aan in ons ‘guesthouse’. Sara en ik hebben elk een eigen kamer en delen de badkamer. Verder woont er beneden nog een koppel, waarvan de vrouw op de universiteit werkt.
Kans om alleen te zijn in het huis is er niet: de muggen en hagedissen zorgen hier wel voor. En ja hoor, gisteren verschoot ik van elke hagedis die ook maar een beetje bewoog. Nu ben ik ze al gewoon.


Vandaag was het wachten op nieuws van de universiteit van Can Tho, waar we onze stage zullen doen. Omdat er niemand kwam opdagen en omdat we honger kregen, besloten we op ontdekkingstocht te gaan in onze (gigantische) straat. Er staan overal kraampjes en winkeltjes langs de kant van de straat, we kochten er watermeloen, ananas en fruit dat we niet kennen maar dat wel lekker is.
Ook ons eerste ritje achterop een scooter was een feit.

Tegen de avond kwam Miss Ha eindelijk langs: we regelden een aantal praktische dingen en daarna nam ze ons mee uit eten.
Het eerste echte Vietnamese maal viel goed mee! Het smaakte lekker, enkel het vlees (rund) was niet echt mijn ding; volgende keer neem ik zeker kip.
Het eten met de stokjes lukt nog niet schitterend: Sara trok een foto op een van mijn betere momenten. Zelfs Miss Ha heeft een beetje met mij gelachen, maar ooit word ik geweldig in eten met stokjes!


Morgen worden we om 8u opgehaald door scooters (omdat we nog geen fietsen hebben),die ons naar de unief brengen, alwaar het zware werk kan beginnen :)

Aangezien de internet verbinding hier heel zwak is, weet ik niet wanneer ik volgende keer online zal kunnen. (Wat een geweldig excuus om niet elke dag deze blog bij te houden!)
U hoort nog van mij, maar wie weet wanneer?!


Groetjes uit het zonnige (met af en toe een zware regenbui) Vietnam!

Elien