Ceremonies

Dinsdag vond op de universiteit de openingsceremonie van het nieuwe academiejaar plaats. Met onze persoonlijke uitnodiging op zak, liepen we langs de erehaag van mensen en namen we plaats op de voorste rij. (Dankzij prof Valcke werden wij ook als zeer belangrijk aanzien.)
De ceremonie begon met een zang- en dansact: de aangename klanken en de mooie choreografie zorgden voor een veelbelovend begin. Blijkbaar zaten er heel wat belangrijke Vietnamezen in de zaal, want het komende halfuur ging als volgt: de presentator stelde Vietnamees 1 voor, die zette zich recht en ontving applaus. Hetzelfde gebeurde bij Vietnamees 2, 3,... bij nummer 30 zijn ze gestopt.
Nadien was er tijd voor een aantal uiterst 'boeiende' Vietanmese toespraken en de bedankingen. Studenten die hun diploma haalden, de rector, proffen die een bepaald aantal jaar werkten, allen kregen ze een certificaat en bloemen. Sommigen zelfs medailles. Toen de ceremonie twee uur later werd afgesloten met zang en dans was er veel volk de revue gepasseerd!

Woensdag kwam ik toevalling langs een ceremonie voor studenten environmental sciences die hun bachelordiploma haalden. Ik vroeg aan een medewerker of ik deze ceremonie mocht bijwonen, en na mijn naam opgegeven te hebben, mocht ik plaatnsemen op op de eerste rij.
De ceremonie verliep volgens hetzelfde stramien als de openingsceremonie, met dat verschil dat ook ik deze keer werd afgeroepen en ze voor mij applaudisseerden! Hier blijkt duidelijk hoe relatief de belangrijkheid was van de Vietnamezen de dag voordien :)
Na 6 sprekers was het tijd voor de overhandiging van de diploma’s: vol trots kwamen de studenten naar voor, kregen een handdruk, een diploma en werd er een foto getrokken. Na de ceremonie werden de studenten uitbundig onthaald door hun familie en kregen ze bloemen en andere cadeautjes.

Bezoek!

Jullie hebben misschien niet die indruk, maar ook het woord werken staat in onze woordenboek!
Dit weekend hadden we enkel doorwerken gepland, want onze prof kwam naar Vietnam: onze stage is onderdeel van een groot project waarvan hij coordinator is.
Wij dachten hem pas maandag te zien, dus waren we zaterdagmiddag flink aan het werk, toen er op de deur werd geklopt: Martin himself kwam eens goeiendag zeggen!
Na een praatje over ons wel en wee in Vietnam, een hapje in ons favoriete straatrestaurantje en een afspraak voor het avondeten, ging hij er terug vandoor.

Zaterdagavond genoten we van een ‘steamboat’ op het balkon van een restaurant met uizicht op de Mekong. Toen wij vertelden rijstvelden enkel nog maar gezien te hebben van op de bus, kwam Martin prompt met het voorstel de volgende dag te gaan fietsen.

Zondagmiddag vertrokken we, na een opnieuw heerlijke maaltijd, per fiets richting rijstvelden. Klein detail: we kochten onze fietsen nieuw, maar ze hebben geen versnellingen, je raakt er niet snel mee vooruit, ze piepen of slepen af en toe, kortom ze zijn van een schitterende kwaliteit. We hadden hier in Vietnam ook nog geen enkele fiets met versnellingen gezien, tot Martin op de afspraak verscheen met een moutainbike!
We trapten zo hard als onze fietsen het toelieten en konden Martin bijna bijhouden.

Het was een enorm zonnige dag en de streek is erg mooi om door te fietsen. Jammergenoeg kloppen kaarten hier nooit helemaal, waardoor we op paadjes vol zand of grote stenen terechtkwamen. Het slepen, piepen, kraken en nog een paar andere ondefineerbare geluiden die onze fietsen maakten verergerde nog, maar ons stalen ros hield stand!
De rijstvelden bleken te ver te zijn via die paadjes, dus maakten we rechtsomkeer en genoten verder van wat te vinden is aan de oevers van de Mekong: authentieke houten huizen, visvijvers, mensen die rijst drogen en zoveel meer.
Ik was er niet rouwig om dat we terugkeerden: ik voelde me in de loop van de namiddag steeds minder goed. Er moet toch echt iets slecht geweest zijn aan mijn eten ...
Als je weet dat dit de eerste keer was dat ik ziek werd van hier iets te eten, valt dat best mee, maar die avond en nacht heb ik toch serieus mottig op de zetel gelegen!

Maandag bespraken we de vorderingen van onze stageopdrachten; we zitten op schema! Ter info: ik ontwikkel een website over het schrijven van wetenschappelijke artikels, Sara over het schrijven van een Master thesis.
’s Avonds werden we uitgenodigd voor een etentje met een paar vrij belangrijke medewerkers van de universiteit. Er werd op geen dong gekeken en er verschenen ‘tigershrimps’ (lees: gi-gan-tische garnalen), ander seafood en veel meer lekkers op tafel. Het was overheerlijk ... heb ik mij laten vertellen, want mijn maag kwam terug in opstand. Ik heb het die avond gehouden bij een stukje fruit en een Rennie :)

Foto's

Voor de mensen die iets meer foto's willen zien, zal ik mijn fotoalbum ook maar eens openbaar maken :)

http://picasaweb.google.nl/eliendecraecker/

Phu Quoc!

Dit weekend ging de reis naar Phu Quoc, een paradijseiland van de bovenste plank!
Omdat het eigen is aan eilanden middenin de zee te liggen, verplaatsten we ons met een grote speedboot. De wilde zee en het opspattende water waren leuk, maar zeemansbloed heb ik van moeder natuur duidelijk niet meegekregen: mijn maag was niet bestand tegen 2.30u over de golven scheren ...

Mijn maag was op slag beter toen ik onze slaapplaats zag: een huisje met een dak van palmbladeren, op nog geen 30 meter van de zee. Van zo’n prachtig uitzicht sprongen Sara en ik een gat in de lucht!

Het duurde ook niet lang of we hadden een uitnodiging op zak om mee te gaan naar een etentje. Het etentje zelf was gezellig, maar de Vietnamese meisjes waren vrij stil. Dat hebben ze echter helemaal goed gemaakt in de discotheek waar we nadien beland zijn! Bijzonder jammer dat we van de security geen foto’s mochten maken, maar ik zal mijn best doen om de taferelen te beschrijven. Diensters in foute pakjes, flessen Jack Daniels die heel de avond rijkelijk vloeiden (ik ben een mietje, dus ik dronk schweppes), de Vietnamese meisjes met een ultrakort shortje aan die hun best deden om zo verleidelijk mogelijk te dansen, minder hippe jongens die dolenthousiast heel erg foute moves bovenhaalden, muziek waarmee we in Belgie ook een zwaar feestje zouden kunnen bouwen,...

Na een zeer geslaagde avond was de volgende ochtend voor Sara een minder groot succes: tijdens het etentje heeft ze teveel calamares verorberd en deze zijn haar misvallen. Voor de cynische mensen: het waren wel degelijk de calamares want ook Sara had bijna niets gedronken.
Omdat het onweerde zaterdagmiddag, heb ik nader kennis gemaakt met een aantal buren en nog een avontuurlijke strandwandeling gemaakt met Nicole, een van die buren.
’s Avonds zijn Ray en Tien, twee jongens die we leerden kennen op het etentje, nog langsgekomen en hebben we met een mangoshake in de hand, onder de volle maan, op het strand gezeten.


Zondag hing er opnieuw regen in de lucht, dus huurden we samen met 5 van onze buren een minibusje om het eiland te ontdekken. De companie was leuk, de sfeer zat goed en de omgeving was prachtig! We bezochten een vissersdorpje, liepen in het ‘National Forrest’, zagen prachtige kusten, konden vanop het strand Cambodja zien liggen dat amper 15km verder is, bezochten een ‘pepperfarm’(peper is hier een bekend streekproduct), ... Een strandwandeling en een duik in de zee maakten de namiddag helemaal af!

In het stadje dicht bij ons was er een avondmarkt, alwaar ik een heerlijk stuk chocoladetaart at. Mijn persoonlijke drama van de dag was toch wel het moment dat het laatste kwart van mijn overheerlijke chocoladetaart van mijn bord schoot en op de grond belandde!
Een uitnodiging van onze vrienden (van het etentje) voor een vip-karaoke-sessie maakte veel goed. De karaoke was echt hilarisch! Vietnamese muziek is op zich vaak al niet het meest aangename geluid, maar als de Vietnamezen met de nodige serieux beginnen mee te kwelen, wordt het echt pijnlijk!
Jullie kunnen een beetje proeven van de sfeer dankzij het volgende videofragment:


Om niet onder te doen voor de Vietnamezen kozen wij ‘I will survive’ uit om mee te kwelen. Groot was onze teleurstelling toen het een enorm trage versie van dat nummer bleek te zijn en de tekst in een andere volgorde op het scherm verscheen.
Dit kon de pret echter niet bederven; het paradijseiland zorgde echt voor een paradijselijk weekend!

Floating market

Wat moeten we in Can Tho zeker gezien hebben? Iedereen, zelfs het toeristische infobureau dat ons in vijf woorden gebrekkig Engels te woord staat, is het erover eens: de floating market!

De floating market is een markt op de Mekong, waar voornamelijk fruit en groenten verkocht worden. Vietnamezen met een kraampje komen hier in alle vroegte met een bootje naartoe om inkopen te doen.

Als we iets doen, doen we het goed en we nemen ‘in alle vroegte’ zeer ernstig: onze wekker loopt af om 4u ’s nachts en ik kan u verzekeren dat het pijnlijk vroeg is!
Veel Vietnamezen zijn het blijkbaar niet met mij eens, want als we om 4.30u achterop een scooter kruipen, worden de eerste kraampjes opgezet en wandelen al behoorlijk wat mensen in hun sportoutfit over straat (de sport is dan effectief ook wandelen).

Om 5u zetten we koers naar onze eerste markt, om halfzes komt de zon op en eventjes later bereiken we Cai Rang, samen met Cai Be en Phung Hiep een van de drie grootste floating markets van de Mekong. Op het water heerst een drukte van jewelste: de bootjes drijven kriskras door elkaar en proberen allen zoveel mogelijk te kopen/verkopen. Wij banen ons een weg tussen het kluwen van bootjes en zetten onze tocht verder naar de volgende floating market. Ook in Phung Hiep varen we temidden van alle drukte en kijken we onze ogen uit!

De zijarmen van de Mekong die we na de floating markets bevaren, staan in schril contrast met de brede hoofdstroom: we komen van een woelige waterstroom met veel bedrijvigheid terecht in smalle, rustige waterwegjes.
De natuur is hier adembenemend mooi en alles is zo puur: krotten die het harde leven illustreren, mensen die zichzelf en hun kleren wassen in de Mekong, ...

Na een tocht van zes uur zetten we terug voet aan wal, helemaal onder de indruk van de Mekong!
(Op de foto zien jullie ons bootje en de stuurman.)


Doordat we zo vroeg opstonden, doen we het kalmpjes aan in de namiddag, maar ’s avonds staan we weer helemaal paraat voor een feestje bij de buren.
(In de guesthouses naast dat van ons wonen ook buitenlanders, de meesten geven taalles op de universiteit.) Het is echt leuk om nog eens met andere buitenlanders te praten en natuurlijk ook om onze buren beter te leren kennen!

Deze week krijgen jullie groetjes via een filmpje: klikkerdeklik!

Museum of war

Zaterdag komt de cultuurmens in ons opnieuw boven en bezoeken we de belangrijkste gebouwen, zoals daar zijn de Notre Dame, het postgebouw en ‘the Independence Palace’.

In de namiddag komt het oorlogsmuseum aan de beurt. De foto’s tonen het lot van vele Vietnamezen tijdens en na de oorlog. De beelden zijn vaak gruwelijk en we realiseren ons nu pas echt wat dit land meemaakte.




's Avonds bezoeken we een ‘Vietnamese waterpuppet show’, drinken we een superlekkere fruitshake en genieten we voor de laatste keer van onze kamers met airco en kabeltelevisie.

Zondag rijdt de bus terug naar het kalmere, minder toeristische Can Tho, waar we ons al helemaal thuis voelen …

Cu Chi tunnels

Vrijdag spelen we ‘Japannertje’: we nemen de bus naar de Cao Daï tempel, alwaar we de volle 40 minuten krijgen om de tempel te bezichtigen en een deel van een viering bij te wonen, voordat we opnieuw de bus opmoeten. Het caodaïsme ziet zich als een synthese van verschillende godsdiensten en de tempel doet sprookjesachtig aan.

De bus brengt ons vervolgens naar de Cu Chi tunnels: tijdens de Vietnamoorlog streed de Vietnamguerrilla hier. Nog niet zo lang geleden werd een deel van het ondergrondse tunnelnetwerk opengesteld voor bezoekers. Het is bijna surreëel dat Vietnamese strijders langere tijd in de tunnels verbleven als je weet dat de tunnels , die nu 60 op 120 cm zijn, werden uitgehold voor toeristen.
Verder zien we ook vallen die werden gegraven om Amerikaanse soldaten te doden, bommen en check ik eventjes hoe een tank er binnenin uitziet.

Ho Chi Minh

Deze week liep iets anders dan gepland en op donderdag bevonden we ons reeds in Ho Chi Minh city! HCM, het vroegere Saigon, is de grootste stad van Vietnam en dat merk je aan alles: het verkeer is nóg drukker, je ziet veel toeristen en de Vietnamezen spreken warempel (een beetje) Engels!

Omdat we af en toe graag stereotypen bevestigen, was onze eerste bestemming de Binh Tay Market, een van de meest authentieke markten van HCM. Iets te authentiek zo blijkt: de smalle gangetjes tussen de kraampjes zijn op maat van tengere Vietnamezen en het is er te gezellig warm!

Eens we terug buiten zijn en de frisse uitlaatgassen inademen, is het tijd voor wat cultuur. Hoewel er Chinese pagodes te over zijn, slagen we er niet in om er een te vinden. (Deze keer wilden we echt geen stereotypen bevestigen: proberen jullie maar eens de weg te vinden als je door scooters ergens aan de stadsrand afgezet wordt en de kaart toevallig stopt voor dat stadsdeel! )
We staan steeds open voor alternatieve vervoerswijzen, dus springen we in een riksja en laten we ons voeren van pagode naar pagode.

We eindigen onze dag zoals we hem begonnen, op een markt. Deze markt is veel meer op toeristen gericht: de verkopers klampen ons aan en presenteren hun geweldige collectie fake merkkledij. Ofwel hebben veel Vietnamezen slechte smaak ofwel denken ze dit van ons; in ieder geval, hier is geen zonnebril te vinden zonder gigantische merknaam op en T-shirts vol blingbling en merknamen zijn legio!