Bezoek!

Jullie hebben misschien niet die indruk, maar ook het woord werken staat in onze woordenboek!
Dit weekend hadden we enkel doorwerken gepland, want onze prof kwam naar Vietnam: onze stage is onderdeel van een groot project waarvan hij coordinator is.
Wij dachten hem pas maandag te zien, dus waren we zaterdagmiddag flink aan het werk, toen er op de deur werd geklopt: Martin himself kwam eens goeiendag zeggen!
Na een praatje over ons wel en wee in Vietnam, een hapje in ons favoriete straatrestaurantje en een afspraak voor het avondeten, ging hij er terug vandoor.

Zaterdagavond genoten we van een ‘steamboat’ op het balkon van een restaurant met uizicht op de Mekong. Toen wij vertelden rijstvelden enkel nog maar gezien te hebben van op de bus, kwam Martin prompt met het voorstel de volgende dag te gaan fietsen.

Zondagmiddag vertrokken we, na een opnieuw heerlijke maaltijd, per fiets richting rijstvelden. Klein detail: we kochten onze fietsen nieuw, maar ze hebben geen versnellingen, je raakt er niet snel mee vooruit, ze piepen of slepen af en toe, kortom ze zijn van een schitterende kwaliteit. We hadden hier in Vietnam ook nog geen enkele fiets met versnellingen gezien, tot Martin op de afspraak verscheen met een moutainbike!
We trapten zo hard als onze fietsen het toelieten en konden Martin bijna bijhouden.

Het was een enorm zonnige dag en de streek is erg mooi om door te fietsen. Jammergenoeg kloppen kaarten hier nooit helemaal, waardoor we op paadjes vol zand of grote stenen terechtkwamen. Het slepen, piepen, kraken en nog een paar andere ondefineerbare geluiden die onze fietsen maakten verergerde nog, maar ons stalen ros hield stand!
De rijstvelden bleken te ver te zijn via die paadjes, dus maakten we rechtsomkeer en genoten verder van wat te vinden is aan de oevers van de Mekong: authentieke houten huizen, visvijvers, mensen die rijst drogen en zoveel meer.
Ik was er niet rouwig om dat we terugkeerden: ik voelde me in de loop van de namiddag steeds minder goed. Er moet toch echt iets slecht geweest zijn aan mijn eten ...
Als je weet dat dit de eerste keer was dat ik ziek werd van hier iets te eten, valt dat best mee, maar die avond en nacht heb ik toch serieus mottig op de zetel gelegen!

Maandag bespraken we de vorderingen van onze stageopdrachten; we zitten op schema! Ter info: ik ontwikkel een website over het schrijven van wetenschappelijke artikels, Sara over het schrijven van een Master thesis.
’s Avonds werden we uitgenodigd voor een etentje met een paar vrij belangrijke medewerkers van de universiteit. Er werd op geen dong gekeken en er verschenen ‘tigershrimps’ (lees: gi-gan-tische garnalen), ander seafood en veel meer lekkers op tafel. Het was overheerlijk ... heb ik mij laten vertellen, want mijn maag kwam terug in opstand. Ik heb het die avond gehouden bij een stukje fruit en een Rennie :)